Namaste,

Zoals de titel al zegt 'Where to Go(a)?' blijft het keer op keer een verrassing waar ik naartoe ga en voor welk project ik me inzet. Ik zal jullie weer een update geven van waar ik gestopt was. Op dat moment was ik in Assonora, Goa en momenteel ben ik in Simla, de hoofdstad van Himachal Pradesh. Het warme zuiden heb ik nu ingeruild voor het koudere noorden.

De vorige keer vertelde ik al over het HIV project. Toen ik daar vrijdag aankwam, werd me al na 5 minuten verteld dat dit mijn laatste dag zou zijn omdat de lessen op woensdag weer zouden beginnen. Op maandag en dinsdag langskomen zou dan niet nodig zijn. Er zat niks anders op dan de kids voor de laatste keer te vermaken. We zongen wat liedjes, speelden wat spelletjes en namen afscheid. 's avonds ben ik nog met Sanne, Anna en Mari een sunset cruise op de Mandove river gaan doen. We moesten hiervoor eerst de rivier met de pond oversteken om op de juiste boot te stappen. Op dat moment ging de zon al onder en dat voor een sunset cruise die om 18 uur vertrekt. Al met al was het vooral hilarisch. Je werd vermaakt met live muziek en dans en ook de aanwezige Indiers gingen compleet los en kwamen volledig bezweet van de boot af.

Omdat er maar 4 vrijwilligers waren, de andere 3 wilden relaxen en ik slechts 1 weekend in Goa had, wilde ik wel wat gaan bezoeken. Daarom besloot ik op zaterdag om de bus naar Panji te nemen en vanuit daar de bus naar Margoa om daar met een riskja naar Chandor te gaan. Hier staat een van de meest bekende mansions, het Menez-Branganza house. Dit huis is verdeeld in twee vleugels waar nog steeds families inwonen. Hier werd ik eerst in de ene vleugel door een oude man rondgeleid. Onverstaanbaar in het Engels, maar goed het was leuk om te zien. In de andere vleugel was een fotoshoot bezig en werd rondgeleid door een oude dame die wel Engels sprak. Ze vertelde dat alle meubels van antiek en marmer waren, en het was duidelijk dat deze familie heel welvarend was. Hierna nam ik de riskja terug naar Margao waar ik de lokale markt bezocht, dit blijft leuk om te zien. Ook bezocht ik de Holy Spirit Church, helaas was deze gesloten, zoals de meeste kerken 's middags. Wel had ik geluk want er was een bruidspaar aanwezig wat ik op de foto kon zetten. Hierna nam ik de bus terug om naar het vrijwilligershuis te gaan.

Zondag ben ik met Marijke, het meisje waarmee ik ook de trekkingweek had gedaan, naar de Oravelam Caves, een waterval, tempel en Spice Plantage. De grotten, waterval en tempel waren niet echt bijzonder na alles wat ik al gezien heb. De spice plantage was leuk, hier werden we ontvangen met thee en een bloemenkrans en kregen we een rondleiding door de plantage. Hier zagen we onder andere kaneel, koriander en peperplanten. Daarna kregen we nog een lekkere lunch en hadden we onze olifantendouche. Dit was een hele ervaring en echt cool om te doen. Hierna gingen we terug naar het vrijwilligershuis. 's avonds kwamen er nog een stel vrijwilligers aan. De dames die naar Delhi waren, kwamen terug en ook kwamen ern 3 nieuwe Nederlanders en 2 dames uit IJsland. Aangezien ik geen project meer had, moest ik iets anders kiezen. Er was een nieuw project; een medisch project. Hier kon ik naar toe gaan met Marijke, ook al heb ik geen enkele medische achtergrond.

Maandag ochtend gingen we naar het Dhumaskar Hospital. Een klein ziekenhuis met 10 bedden, een operatiezaal, apotheek, laboratorium en consultkamer. We hadden eerst een gesprekje met de dokter, waarna we een rondleiding door het ziekenhuis kregen. Daarna mochten we bij de consulten van het spreekuur meekijken. Al moest ik de dokter nog wel even overtuigen dat ik het wel degelijk interessant vond en dat Marijke me zou helpen bij het vertalen van de medische termen. Want zoals elke dokter, gebruikt Dr. Dhumaskar enkel vaktermen. Tijdens de gehele week hebben we vanalles mee gemaakt en ik zal de meest indrukwekkende verhalen even vertellen. Er zijn veel patienten die langskomen voor copd klachten en klachten na het tillen van te zware producten, ze vragen dan vaak om een diclofenac injectie. Ook komt er elke dag wel een vrouw die buikklachten heeft en haar period gemist heeft. Een vrouw bleek na de urinetest zwanger te zijn en besloot in 1 seconde dat ze het kind niet wilde houden omdat ze er al 2 heeft. Volgens de Indiase overheid is het dan geoorloofd om een abortus te doen. De vrouw kreeg wat tabletten en dan zou de bloeding starten. Een dag later kwam er een vrouw met haar broer, ze bleek na sonografie al 14 weken zwanger en dit te verzwijgen voor haar familie. De dokter kan in dat geval alleen een abortus doen als hij een handtekening van de partner heeft.Er was ook een vrouw die na een nierstenen operatie lag te herstellen. We hebben tijdens de week de verwijderde stenen gezien, die best groot waren. Hoe de drain en ook hoe het katheder verwijderd werd. Verder hebben we op het sonografie apparaat meegekeken en de lever, nieren, milt, baarmoederhals en galblaas gezien. Bij sommige patienten waren ook nier en galstenen zichtbaar. Woensdag vroeg de dokter of we een abortus wilden zien. Stonden we daar met mondkapjes in de operatie zaal, op blote voeten, in normale kleren mee te kijken. Er is geen ander woord wat het beter beschrijft als bizar. Ook al was de vrouw verdoofd, het zag er pijnlijk uit. Ook waren we een ochtend tijdens zijn eerste ronde langs de patienten aanwezig. Er lag een terminale kankerpatient met overal harde zweren en uitzaaingen verspreid over zijn lichaam. Iemand met longontsteking, hersenschudding en een infectie. Ook kwam er nog een patient waar een absess verwijderd was. Deze man had echt een groot, diep gat op zijn rug. Om een voorstelling te geven, 2 computermuizen naast mekaar zo groot was het gat. Hij kwam langs om de wond schoon te laten maken. Ook was er een klein meisje van 1 jaar dat een gat in haar lip had dat gehecht moest worden. Het kind bleef maar huilen en spartelen en moest door 3 zusters in bedwang worden gehouden terwijl de dokter de hechtingen erin zette. Na het laatste consult hebben we nog best lang met de dokter zitten praten en ook tijdens de week heeft hij ons veel verteld over religie, cultuur en andere interssante weetjes in India. Ook waren de verpleegsters enorm vriendelijk en mochten we elke keer meekijken als ze injecties gaven of een infuus aanlegden. ook kregen we uitleg in het lab bij bloedonderzoek.

Wat ik verder nog heb gedaan in mijn tweede week in Goa. Op maandag Fort Aguada bezocht met Mari en Marijke. Dit schijnt een van de meest indrukwekkende te zijn, maar het was niet zo spectaculair. Daarna nog even naar het strand geweest, waar we opzoek waren naar een plek om wat te drinken. Uiteindelijk bij een super-de-luxe 5 sterren resort beland, onderdeel van de Taj hotels. Waar je 110 roepies voor een cola betaald, waar het normaliter 20 roepies is. Ter info 1 euro is ongeveer 68 roepies. Toen we wilden betalen, liep de F&B manager met ons mee naar de receptie zodat we de weg naar de bus weer zouden vinden. Bij de receptie aangekomen, bleek dat we niet hoefden te betalen. Super cool! Dinsdag zijn Marijke en ik 's middags bij het spreekuur van de dokter geweest en 's avonds bij de sonografie dokter gaan eten. Hij had ons uitgenodigd om bij zijn familie te komen eten. Dit was leuk om mee te maken en vooral hilarisch toen hij ons thuisbracht en bij het afscheid liet merken dat hij Marijke wel erg leuk vond. Nu wilden we zeker geen lift meer van het ziekenhuis naar het vrijwilligershuis, zoals we dinsdagmiddag hadden gehad. Op woensdag ging ik Mari en Marijke naar Vagator beach om daar een hoofd op een rots te bekijken. Het was een hele tocht, want we bleken op een ander gedeelte van het strand te moeten zijn en uiteindelijk was het zo klein, dat het eigenlijk niet de hele tocht waard was. Hierna zijn we doorgegaan naar Anjuna beach om daar weer een bezoekje aan de Flea market te brengen en 's avonds met alle andere vrijwilligers te eten. Donderdag mijn tas ingepakt en nog even naar de markt in Mapsa geweest en omdat het mijn laatste avond was, gingen we met 13 man op stap naar Baga beach. Een van de toeristische hotspots qua uitgaan. Het was erg gezellig en we lagen veel te laat op bed. Zeker omdat we de volgende dag weer naar project moesten. Vrijdagmiddag met de bus naar Mapsa gegaa en daar in de slaapbus naar Bangalore gestapt. Dit was een grote ramp. Stel je even voor, je hebt een prive bed in de bus. Waar het in het begin een complete sauna is en wanneer de airco aanstaat je het veel te koud hebt. De hobbels en speed bumps ervoor zorgen dat de chauffeur vaak een complete noodstop maakt. Je amper kan zitten omdat je hoofd het plafond raakt, en ik ben al niet eens groot en wanneer je gaat liggen je heen en weer geschud word. Echt geweldig zo'n busrit van 14,5 uur.

Zaterdagochtend kwam ik in Bangalore aan en werd daar door een coordinator opgehaald. Hij ging mee naar het busstation waar ik mijn spullen in de cloak room kon laten liggen. Ook werd me verteld waar ik de bus naar de airport kon nemen. We namen afscheid en ik besloot ergens te gaan ontbijten en opzoek te gaan naar de bus om naar lalbagh botanical garden te gaan. Hier heb ik wat rondgelopen. Het was niet echt speciaal, maar ik wilde iets bezoeken en niet heel de dag op de airport wachten. Na de lunch de bus naar het busstation genomen en later de bus naar de airport. Hier krijg je direct een paspoort en ticketcontrole voordat je de airport in mag. Ik had mazzel dat mijn vlucht doorging, want veel Kingfisher vluchten waren gecancelled vanwege een staking. Na het inchecken, moest ik langs de security check. In India heb je aparte rijen voor mannen en vrouwen en ook staat er bij de vrouwen een pashokje voor het fouilleren. Je moet enkel een laptop uit je tas halen, de vloeistoffen mag je erin laten. Apart is het wel. Na de check krijg je stempels op je ticket en bagage label en kun je verder lopen. Mijn vlucht vertrok met een kleine vertraging en na iets meer dan 2uur kwam ik in Delhi aan. Hier moest ik mijn bagage weer ophalen en moest ik in een kleine ruimte wachten, deze zat vol. Gelukkig zag ik een plekje naast een andere buitenlander, deze Duitser vertelde mij dat zijn vriendin op het toilet was, maar dat ik er wel mocht zitten. Uiteindelijk heb ik 3 uur met het koppel zitten kletsen en geprobeerd om nog wat te slapen. Ik mocht 3 uur voor mijn vlucht deze ruimte verlaten en kon zo weer inchecken en door de security check. Waar ik in Bangalore makkelijk door de security check kwam, deden ze in Delhi moeilijk over een souvernir dat ik in mijn handbagage had. Een kokosnoot met daarin een karaf. Uiteindelijk, mocht ik toch verder en kon ik opzoek gaan naar een ontbijtje. Na een vlucht van 1 uur kwam ik in Simla aan en werd ik opgehaald door James en met de taxi naar het vrijwilligershuis gebracht.

Momenteel ben ik de enige vrijwilliger en de tweede bewoner van het huis, dat ze pas gehuurd hebben. Zondag heb ikeen korte rondleiding door Simla gehad en nog een tempel en kerk bezocht.Simla is een leuke stad, het is rustig ondanks de toeristen. Het ligt op een hoogte van 2000 meter en overal waar je kijkt zijn bergen. De huizen zijn boven op elkaar gebouwd en de wegen zijn smal. In de ochtend en avond is het hier koud terwijl het overdag in de zon best aangenaam is. Ze kennen hier geen centrale verwarming, dus ik ben benieuwd hoe het de komende 3 weken gaat worden als het kouder gaat worden. Voor nu is het nog even wennen na de 30 graden in Goa en hier is het overdag in de zon 20 graden maar 's ochtends en ' s avonds ongeveer 10 graden.