Namaste,

Het is weer tijd voor een update! In mijn vorige verhalen had ik het al kort over het 'back to basics' en 'Indian habits' gevoel, toch blijf ik me verbazen over hoe het er in 'Developing India' aan toe gaat. Soms denk je dat het niet nog een stapje erger kan zijn, maar keer op keer lijkt het alsof je in een tijdmachine gestapt bent en zo'n 30 jaar terug in de tijd bent gegaan. Dan zou je denken dat alle gebouwen, huizen en hutjes lelijk zijn, dat alle winkels een klein assortiment hebben, maar niets is minder waar. Ze zijn overal aan het bouwen, aan de weg aan het werken en gebouwen e.d. aan het opknappen, alleen valt het gewoon niet op. De kleine dorpjes zijn net boerderijen, waarbij de koeien, geiten, honden, kippen, katten en varkens rondlopen. In de grotere steden is het een mengelmoes van krakkemikkige en modernere gebouwen en overal zie je naast een prachtig stuk landschap afvalhopen. Men weet hier niet dat ze hun eigen 'Developing Area' aan het verpesten zijn. En ook al lopen veel Indiers op blote voeten, leeft een groot deel van de bevolking in armoede en wordt het verschil tussen rijk en arm steeds groter, de meeste mensen beschikken hier wel over een mobiele telefoon. Kortom, het is een omgeving waarin je continu blootgesteld wordt aan uitersten.

Nadat we vorige week in Wayanad District in de provincie Kerala waren aangekomen, was het op woensdag tijd voor een eerste echte trekkingsdag. We werden met een jeep bij het hotel opgehaald, wat geen overbodige luxe was. De wegen waren namelijk overal hobbelig en vaak niet geasfalteerd. We gingen op weg naar Edakkal Cave, maar voordat we aan de tocht naar de grot konden beginnen moesten we eerst nog even een sticker op ons waterflesje laten plakken, zodat we geen onnodig afval zouden achterlaten. Toen we na een korte wandeling boven bij de grot aankwamen, konden we genieten van het uitzicht over Wayanad District. Binnen bij Edakkal Cave, dat staat voor 'Rock between rocks', zijn de stenen voorzien van rotstekeningen, oftewel petroglieven die zo'n 3000 jaar oud zijn. Hierna bezochten we de Soochipara Waterfalls, waarvoor we eerst een hele tocht, 1,5 km, moesten afwerken om uiteindelijk beneden bij de waterval aan te komen. Met de touwen, bamboeleuningen en de gids die voorop liep kwamen we veilig beneden aan. Ook al was het niet heel warm en redelijk bewolkt, het uitstekende weer voor een trekking als deze, kwamen we verhit bij de waterval aan. We gingen dan ook in op het voorstel om nog verder af te dalen, dit was een complete douche die even heerlijke verkoeling bood. Daarna konden we weer beginnen aan de tocht terug, 1 km, richting de koffie en thee plantages. een landschap waar je continu doorheen rijdt wanneer je in Kerala bent. Nog een leuk detail, de gids liep op slippers, waarbij ik toch erg blij was met mijn wandelschoenen. Tijdens de tocht naar deze waterval konden we aan de andere kant van de berg een andere kleinere waterval zien, de Kenthampura Waterfalls. Deze hebben we in de middag bezocht. Hier zagen we dat Brahma's, priesters volgens het kastensysteem, te herkennen aan een touwtje om hun bovenlichaam, het water ingingen om zichzelf te reinigen. Na deze waterval bezochten we nog de relatief kleine Meenmutty Waterfalls. Wat nog wel een aparte maar voor India niet eens zo bijzondere ervaring was, was de kakkerlak die we 's ochtends in onze badkamer vonden. Aan het einde van de dag, bleek onze grote vriend nog steeds in onze badkamer te verblijven en hebben we iemand van het hotel hem 'onschadelijk' laten maken en uit onze kamer laten halen.

Op donderdag vertrokken we met de jeep nar Champrapeak voor een trekking van zo'n 5 uur. We liepen langs een van de vele theeplantages en zagen veel mensen aan het werk om de theebladeren te plukken. We bezochten een uitkijktoren waarbij we wederom van het uitzicht over Wayanad district konden genieten. Toen kon de echte klim beginnen, door smalle paadjes, door de struiken begonnen we aan de tocht omhoog. En ook al had ik mijn broek in mijn sokken gedaan, ik had toch 2 bloedzuigers op mijn sokken zitten, die 2 mooie plekjes op mijn voet hebben achtergelaten. Het grappige was dat ook hier de gids op slippers liep, een korte broek aanhad en het toch voor elkaar wist te krijgen om zonder bloedzuigers de tocht te doorstaan. Nu heb ik me laten vertellen dat de 1e persoon de bloedzuiger informeert dat er iemand aankomt, de bloedzuiger bij nummer 2 zijn slag slaat, persoon 3 is weer de gene die informatie overbrengt, want ook nummer 4 had een bloedzuiger op zijn been. Toch apart. Toen we verder liepen kwamen we steeds hoger op de berg, die met 2100 meter de hoogste in het hele gebied is, en kwamen we langs een klein meer. Ook had je op sommige stukken op de berg alsof je niet eens in de bergen liep omdat je dan uitkeek op een graslandschap. Verder richting de wolken kwamen we weer langs een meer waar zelfs schildpadden inzaten. Maar zoals ze bij de bussafari in het National Park al zeiden, 'Animal Sighting is a matter of luck'. Wij hebben ze niet gezien. We zijn tot zo'n 2000 meter de berg opgegaan en het uitzicht was echt top. Vooral wolken die de top van de berg mooi bedekte, een fris briesje, wat regendruppels, maar het was zeker de moeite waard. Toen konden we beginnen aan de tocht naar beneden, een hele klus via dezelfde route als dat we gekomen waren. Het was soms redelijk glad en je moest goed opletten waar je je voeten weg zou zetten. Natuurlijk kon het niet anders en ging ik een paar keer onderuit, het was wat glad op sommige stukken, maar dat mocht de pret niet drukken. Door het hoge gras was er ook nog even een bloedzuiger op mijn borst gesprongen. Tijdens deze trekking zagen we wat aparte insecten, maar konden we vooral genieten van het uitzicht, want ook al was het redelijk bewolkt, het was wel helder.

Op vrijdag bezochten we Kuruva Island, een eiland midden in het natuurgebied waar we waren. We liepen langs de rijstvelden en gingen met een bamboevlot naar het eiland. Het was een bos met naast bomen vooral ook bamboe bomen en eigenlijk niet eens zo bijzonder. Er leven veel wilde dieren, maar deze hebben we op wat vlinders en een aapje na niet gespot.

Zaterdag was het zover, op naar Goa. Maar dit natuurlijk wel met de bus. Vanuit Sultan Batheri was het zo'n 2,5 uur naar Mysore. Hier nam ik afscheid van het Nederlandse meisje en ging daarna met een andere bus naar Bangalore, weer een ritje van zo'n 3uur. Aangekomen in Bangalore, wat nog een hele klus was gezien het drukke verkeer, had ik een uurtje pauze waarna ik om 20.30 in de nachtbus naar Goa stapte. Hier kwam ik de volgende ochtend in Panji, de hoofdstad aan. Op het busstation werd ik door een van de coordinatoren opgehaald, waar ik zoals gewoonlijk wel op moest wachten. Als ze zeggen dat ze er over 10 minuten zijn is dat altijd langer dan het dubbele, dus na een half uur wachten was hij er en ging ik met de taxi naar Assonora, de plaats waar ik nu verblijf. Het huis in Assonora is best luxe. Zo hebben we een normale douche en internet. Op het moment dat ik aankwam waren er al 7 meiden, tja de meest vrijwilligers zijn schijnbaar vrouw. Een meisje uit Noorwegen, Zweden, Belgie, Nederland en 3 uit Duitsland, zorgt wel voor een internationaal huis. 's Middags kon ik met 3 meiden en coordinator, Chan, mee om Old Goa te bezoeken. We bezochten de Basilica of Bom Jesus, waar een bruiloft aan de gang was, Church of Saint Francis of Assisi en de ruines van Saint Augustines. Hier waren ze bezig met filmopnames, waarbij we van de bodyguards geen foto's mochten maken van de acteurs en de ruines totdat de acteurs weg waren. Zoals het hier met wel meerdere dingen gaat, krijg je op het laatste moment informatie of wijzigt er vanalles op het laatste moment en wordt de flexibiliteit weer op de proef gesteld. Zo kreeg ik ' s avonds pas rond 21 uur informatie over de mogelijke projecten. Aangezien het hier vakantie is kon ik nergens lesgeven en heb ik voor het HIV weeshuis gekozen.

Op maandag had ik mijn eerste ochtend in het HIV weeshuis. Het project is van 10.30 tot 12.30 maar over het algemeen word je al rond 12 uur weggestuurd. Ik ging samen met het Zweedse meisje en na een korte introductie ronde langs de kids die tussen de 6 en 18 jaar zijn en allemaal geboren zijn met HIV, hebben we wat spelletjes gedaan. Halverwege de groep opgesplitst waarbij ik de oudere kids boven de 10 had en met hun 'Who am I' en 'Ik ga naar de markt en neem mee' gespeeld. Grappig hoe enthousiast en actief de kids kunnen zijn. Maar, ze zijn ook gemeen tegen elkaar. Gaan hard met elkaar om, duwen, trekken, vechtend gaan ze door het leven. Ook worden ze door de zusters hardhandig aangepakt wanneer ze niet luisteren of vervelend zijn. Denk hierbij aan slaan en op de grond duwen, ja in India gebeurd dit nog steeds. Al met al was het enorm intensief, ook al is het maar voor zo'n 2 uurtjes. Net voordat ik wegging werd me nog even verteld dat ik de volgende dag niet mocht komen omdat de kids een picknick uitstapje hadden. Typisch India, alles laatste moment.

Omdat ik een vrije dag had, ben ik met twee andere vrijwilligers naar het 'Mother Theresa House' in Panji gegaan. Voordat we gingen moesten we nog langs het politiebureau in verband met een inbraak in het huis op zaterdagavond. Grappig om te zien hoe het er aan toe gaat. Zo wordt veel papierwerk nog met de hand geschreven. Ze zouden binnen 1 a 2 weken langskomen, maar dit werd even aangepast in; we komen nu mee. Met een taxi en 2 politieagenten gingen we terug naar het huis, waarbij we ook nog even een pitstop bij het ziekenhuis maakten om een stapeltje papieren af te geven. Bizar, maar waar. Terug in het huis werden sommige mede vrijwilligers als verdachte gezien en ook de coordinatoren en onze poetsmadam/kok moest zich laten zien. Nadat de politie weg was, gingen we dan toch weer opweg naar Panji naar het Mother Theresa House, hier verblijven pasgeboren kindjes, gehandicapte kinderen, normale kinderen, zwangere vrouwen die door hun familie in de steek zijn gelaten en (dementerende) bejaarde dames. Ook al lopen er veel nonnen rond, het is verre van een 'Sister Act' omgeving. De werkers, zoals de mensen die in het Mother Theresa House werken genoemd worden, zijn niet bepaald aardig tegen de kids. De nonnen daarentegen zijn enorm vriendelijk en behulpzaam. Het gebouw is simpel ingericht waarbij er 1 grote zaal voor de kleine kinderen is en 2 grotere slaapzalen voor de ouderen en zwangere vrouwen. Simpele bedden, die dicht op elkaar staan, geen kast ruimte en de muren vol met foto's van Maria Theresa en teksten uit de bijbel. We keken even bij de kleine kinderen, en omdat het al middag was, moesten we van 15 uur tot 17 uur de oudjes bezighouden. De meeste spreken geen Engels, hebben amper tanden, zijn gebitloos en hebben haren op hun kin, toch zijn ze wel vriendelijk ondanks de dementie bij sommigen. We hebben wat lapjes met ze gevlochten, heuze bezigheidstherapie, waar je de meeste oudjes blij mee kan maken. Toen was de tijd alweer om en konden we op weg naar huis. En ook al heb ik al vele busritten gehad en zijn de meeste bussen zo volgestampt met mensen, ik had nog nooit in een te volle bus gestaan. Hier in Goa is het dagelijkse kost. Elke ochtend en middag, is het weer raak. In elke bus staat dat er zo'n 11 sta plaatsen zijn, dit zijn er in het echt zo'n 30. De bus wordt zo volgeduwd dat de busconducteur soms half buiten de deur hangt. Beeld je dan nog even in dat het hier volle bak zon is, minimaal 30 graden en je dus een bus vol zwetende mensen hebt die boven op elkaar geduwd staan. Genieten is anders.

Op woensdag had ik weer mazzel en mocht ik weer naar mijn eigen project. Na een kort vraaggesprekje over de picknick, kwam ik erachter dat de meeste kids chagrijnig omdat ze op donderdag een film zouden gaan kijken. Maar dit ging niet door omdat ze te moe waren na de picknick. Deze kids hebben geen leuk leven. Ze zitten opgesloten in het weeshuis, hebben geen ouders meer of ouders die hun nooit bezoeken. Mogen het gebouw niet verlaten omdat HIV in India nog steeds taboe is. Leven in primitieve omstandigheden, slikken veel medicijnen en hebben weinig leuke uitstapjes. Na de introductie hebben we een warming-up gedaan en ze kennen zelfs 'Hoofd, schouders, knie en teen' echt grappig. Om ze wat rustiger te krijgen, lieten we ze tekenen en als er ergens een beloning aan verbonden is, zijn ze extra gemotiveerd. Sommige kids kunnen verbazingwekkend goed tekenen en ze spreken ook goed Engels. Bij binnenkomst werd me al verteld dat ik om 12 uur weg moest en net voor tijd werd me weer verteld dat ik de dag erna niet mocht te komen. Na de lunch gingen we naar Anjuna Beach, niet gedacht dat ik nog naar het strand in India zou gaan, waar ook zoals op meerdere plekken koeien rond lopen. Bij Anjuna Beach is elke woensdag een grote markt, waar ik mijn favoriete sport, afdingen weer kan uitoefenen bij het zoeken naar souvernirs. Hier zie je veel buitenlanders, a la hippies, rondlopen.

Vandaag ben ik weer naar het Mother Theresa House gegaan. We kwamen 2,5 uur te laat vanwege een grote verkeersopstopping bij het huis aan. Er was niet veel te doen, dus de flesgeven en een luier verschonen was alles dat we gedaan hebben. We zagen hoe de gehandicapte kindjes gevoerd werden, wat schrijnend om te zien is. Als ze niet willen eten wordt er hardhandig voor gezorgd dat ze het eten. De lepel wordt letterlijk in hun keelgat geduwd en ze worden geslagen als ze tegenspartelen. Onbegrijpelijk dat dit nog steeds gebeurd. We hadden de middag vrij en besloten wat sightseeing in Panji te doen. We hebben de Church of our lady of the immaculate conception bezocht en nog wat rondgewandeld door de straten van Panji. Waar het in Karnataka vol staat met tempels zijn de kust provincies overspoeld met kerken door de Europese invloeden. Vooral de Portugese invloeden zijn duidelijk zichtbaar in het straatbeeld van Goa. Ook de Engelse en ook een beetje Nederlandse invloeden zijn aanwezig.

Inmiddels ben ik alweer bijna 4 weken in India en op de helft van mijn reis. De tijd gaat snel voorbij. Ik ben nu wel gewend aan 2 warme maaltijden met vooral rijst, chapati en curries. Dat ze hier links rijden, is ook al een gewoonte. Maar het feit dat ze alles hier op het laatste moment aanpassen, daar valt niet aan te wennen. Zo hoor ik morgen hoe het verder gaat met het HIV project volgende week, ik ben benieuwd.

Voor nu, tot de volgende update.

Liefs uit India,

Lindsay